…Κάθομαι όπως κάθε μέρα στο κομπιούτερ μου και χαζεύω ανάμεσα σε χιλιάδες σελίδες και όνειρα… άλλα χαμένα και άλλα μελλοντικά… κανένα όμως βραχυπρόθεσμο… τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να συγκεντρωθώ στον άμεσο στόχο μου… το μόνο που με γεμίζει είναι η μουσική…
…δεν θέλω να με πάρει η ζωή από κάτω έχω ανάγκη να ανέβω στις ψηλοτάκουνες κόκκινες γόβες και να την δω από άλλη πλευρά… μου λείπει ότι αγαπώ πιο πολύ από ποτέ… έχω ανάγκη να μπω στην αγκαλιά τους και να μην βγω ποτέ… να μείνω εκεί.. εκεί που έμαθα να περπατώ εκεί που έμαθα να ζω… εκεί που έμαθα να γελάω και να κλαίω… εκεί που ερωτεύτηκα εκεί που αγάπησα εκεί που πληγώθηκα ….
… Κι όμως είμαι ακόμη εδώ και συνεχίζω να χαζεύω να ονειρεύομαι να υπάρχω… να αναπνέω… όχι όμως και να ζω… η αλήθεια είναι πως ζω και περνάω καλά αλλά όχι όπως θα ήθελα να περνάω… συμβιβάζομαι με την ζωή και με το μέρος που βρίσκομαι … όχι με τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου… είναι οι μόνοι που με γεμίζουν και που στεναχωριέμαι που φτάνει το τέλος… αλλά πολλές φορές δεν φτάνει μόνο αυτό για να είμαστε καλά… μπορεί να θεωρηθεί υπερβολικό αυτό που ζητάω από την ζωή… θέλω να μαζευτούμε όλοι σε αυτή τη μαγική πόλη… ξέρω πως αυτό δεν γίνεται αυτό όμως θα με έκανε πραγματικά χαρούμενη και γεμάτη…
…είναι δύσκολο να μοιράζεσαι τη ζωή σου … από τη μία να χτίζεις το όνειρο σου και δυνατές φιλίες .. κι από την άλλη η πόλη σου οι γονείς και όλοι οι παλιοί φίλοι να περιμένουν πότε θα γυρίσεις για μια ανάσα… διπλή ζωή… ανάμεσα σε δύο πολιτισμούς… δυο μέρες δρόμος και μόλις αγγίζεις την ευτυχία φεύγεις ξανά… πάει καιρός από τότε… το κορμί κουράστηκε να συμβιβάζεται … η ψυχή δεν έχει άλλες αντοχές…
… έτσι όμως έμαθα πολλά… να μοιράζομαι.. να συμβιβάζομαι… κατάλαβα ποιοι είναι φίλοι μου μέσα στο πέρασμα του χρόνου… ωρίμασα απότομα… έμαθα να κάνω τα πάντα μόνη μου… το μοναδικό πράγμα όμως που θα μου λείψει είναι η καθημερινότητα με τα παιδιά… που από δω και πέρα πιο πολύ θα τα λέμε στο ιντερνέτ, τηλέφωνο.. παρά από κοντά…
…οι κόντρες οι καυγάδες οι συμβιβασμοί… γέλια χαρές λύπες… επιτυχίες και απογοητεύσεις… τέσσερις ξεκινήσαμε πέντε καταλήξαμε … και πάλι ξανά γίναμε τέσσερις και σε λίγο δύο… όλοι αυτή η τριβή και η καθημερινότητα… κι όμως μέχρι στιγμής βγήκαμε νικητές της ζωής…
..μία συγνώμη ένα σας αγαπώ με όλη μου την ψυχή και ένα ξέρω πόσο δύσκολη είναι η καθημερινότητα και η τριβή… πόσο δύσκολο είναι να μοιράζεσαι να συμβιβάζεσαι να προσπαθείς να δεχθείς και να αντέξεις έναν άνθρωπο με όλα του τα προτερήματα και ελαττώματα… και πόσο υπέροχο είναι το συναίσθημα μιας επιτυχίας πέντε χαρές… αυτό το συναίσθημα ….
…Θα μου λείψετε… εύχομαι η ζωή να μην μας αφήσει να χαθούμε ποτέ… συγχωρέστε με που δεν μπορώ να ζήσω εκεί που θα είστε όλοι μαζεμένοι ….δεν ξέρω τη θα μου φέρει η ζωή… το μόνο που ξέρω είναι πως θα μοιράζομαι στα δύο και πάλι αν είμαι εκεί… δεν θα ευθύνεστε εσείς και πάλι θα είστε η ανάσα μου η ζωή μου μέσα στον εφιάλτη μου… απλά έχω μάθει αλλιώς… μπορεί να χάνω την ζωή μου καθισμένη σε ένα δωμάτιο σε μία καρέκλα με μια οθόνη… εδώ αλλά εκεί.. στην πόλη με τα χίλια χρώματα δεν είναι έτσι… Εύχομαι όμως να μπορώ να είμαι πάντα δίπλα σας με οποιαδήποτε τρόπο….
Να θυμάστε πάντα ότι κι αν συμβεί να συνεχίζεται να ψάχνετε στη μουσική ότι σας έδωσε κι ότι σας πήρε η ζωή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου